Madeliefje, -En toen...?-
Heel alleen op een veldje,
Alles om haar heen vertrapt.
Alles om haar heen verdort,
Zij als enige niet geknakt.
Daar staat ze dan zo fier,
Ze recht haar stengel.
Keert haar bloem naar de zon,
Hopend op de warme stralen.
Alles wordt donker,
Als een deken over haar heen.
En ook haar stengel breekt,
Als een schoen haar verbrijzeld.
De winter komt eraan,
En het gras is bruin geworden.
Geen enkel madeliefje,
Dat het heeft overleefd.
En toen...?
De winter is voorbij,
En de lente komt eraan!
Nieuwe madeliefjes,
Met veel nieuwe hoop.
Uitdaging van Bert Vos
Alles om haar heen vertrapt.
Alles om haar heen verdort,
Zij als enige niet geknakt.
Daar staat ze dan zo fier,
Ze recht haar stengel.
Keert haar bloem naar de zon,
Hopend op de warme stralen.
Alles wordt donker,
Als een deken over haar heen.
En ook haar stengel breekt,
Als een schoen haar verbrijzeld.
De winter komt eraan,
En het gras is bruin geworden.
Geen enkel madeliefje,
Dat het heeft overleefd.
En toen...?
De winter is voorbij,
En de lente komt eraan!
Nieuwe madeliefjes,
Met veel nieuwe hoop.
Uitdaging van Bert Vos
Reacties op dit gedicht
| Bert Vos: | Woensdag, juni 29, 2011 23:26 |
| beter laat dan nooit :-) goed gedaan |
|
| Li Anne: | Dinsdag, juni 14, 2011 08:31 |
| Mooi gedaan!:) | |
| windwhisper: | Woensdag, juni 08, 2011 06:00 |
| een goede poging die uitdaging, fijn om te lezen dat er immer weer hoop daagt elke nieuwe lente lieve groet Cobie |
|
| zomerkind: | Woensdag, juni 08, 2011 05:59 |
| ja die bloempjes die blijven gewoon groeien:) gr eddie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Schrijven, omdat mijn hoofd barst | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 08 juni 2011 | ||
| Thema's: | ||