Zij
Ik benijd haar vastberadenheid
Die ik ontbeer, tot mijn grote spijt
De enige zekerheid die mijn nederlaag is
Een python langzaam maar zeker rond haar prooi
Een wilde kanarie vast in zijn gouden kooi
Ik moet nog zo veel vertellen
En besef dat het er niet van gaat komen
Als één op een sterfbed met al zijn dromen
Ik wil je waarschuwen voor haar
Dat je vluchten moet naar god weet waar
En vooral dat je niet luisteren hoeft
Maar dan ben je even gedecideerd als voorheen
Stapt uit en laat mij zitten als een steen
Die ik ontbeer, tot mijn grote spijt
De enige zekerheid die mijn nederlaag is
Een python langzaam maar zeker rond haar prooi
Een wilde kanarie vast in zijn gouden kooi
Ik moet nog zo veel vertellen
En besef dat het er niet van gaat komen
Als één op een sterfbed met al zijn dromen
Ik wil je waarschuwen voor haar
Dat je vluchten moet naar god weet waar
En vooral dat je niet luisteren hoeft
Maar dan ben je even gedecideerd als voorheen
Stapt uit en laat mij zitten als een steen
Reacties op dit gedicht
| windwhisper: | Maandag, juni 20, 2011 06:26 |
| je roept een sfeer op die me boeit lieve groet en goede morgen Cobie |
|
| Godvader: | Zondag, juni 19, 2011 22:30 |
| laatste zin deed mij wankelen en het gedicht herlezen...probeer t nog ten volle te begrijpen gr. G |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Frans Timmermans | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 19 juni 2011 | ||
| Thema's: | ||