Telkens dooft het pluralisme
het kenmerk van een naakt verlangen
dat taalkundig mij verziet in liefde
weliswaar met afgebroken zinnen
plaatst ons samenzijn
tussen houten pilaren
buigzaam zoals de nacht
riekt naar kwetsbare uren die
sober doch kwetsbaar de repen
maanlicht versmallen speurt
mijn domein naar eenvoud
een eenvoud zonder sporen
die wijzen naar nieuwigheden
we dragen deze zomerlente
in onze handen, zaaien begrip
waar liefde is gedoofd en spelen
het spel met woorden
en zinloze gedachten
dat taalkundig mij verziet in liefde
weliswaar met afgebroken zinnen
plaatst ons samenzijn
tussen houten pilaren
buigzaam zoals de nacht
riekt naar kwetsbare uren die
sober doch kwetsbaar de repen
maanlicht versmallen speurt
mijn domein naar eenvoud
een eenvoud zonder sporen
die wijzen naar nieuwigheden
we dragen deze zomerlente
in onze handen, zaaien begrip
waar liefde is gedoofd en spelen
het spel met woorden
en zinloze gedachten
Reacties op dit gedicht
| windwhisper: | Maandag, juni 20, 2011 14:23 |
| dag Elze ik moest eerst even langs op Google vanwege plurarisme erg mooi hoor, nu ik het beter begrijp ik het beter dat samengaan ( wat dus uitdooft) lieve groet Cobie prettige middag |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 20 juni 2011 | ||
| Thema's: | ||