REK STERVEN NIET TOT OVERLEVING
rek sterven niet tot overleving
mijn stenen zijn te rond
geen muur om in te kerven
de hoekigheid die hen verbond
heb ik niet kunnen erven
ik moet schreeuwen
om gehoord te worden
mijn stem blijft stil, zachtheid
kan ik niet vermoorden
ze vallen aan
met blote handen
schoppen ongenadig hard
bijten met hun valse tanden
graaf me in en stenig me
vraag waarheid om vergeving
maar treiter niet een leven lang
rek sterven niet tot overleving
wil melker
08/05/2002
Reacties op dit gedicht
| Erna Muermans: | Zaterdag, augustus 17, 2002 13:36 |
| wat een pijn wat een agressie ook binnenin maar niettemin erg mooi verwoord en er zit ritme in Erna |
|
| arie: | Dinsdag, mei 07, 2002 16:20 |
| De onwil van velen om ieder individu te respecteren. De onmacht die dat oproept. Zwijgend kruip ik in mijn schulp, zachtjes, roep ik hulp. Levens lang... liefs, Arie |
|
| Albrecht Paul: | Dinsdag, mei 07, 2002 14:33 |
| Zo, Wil is een dag vooruit, in zijn eigen datering. Maar goed, zachtheid kan hij niet vermoorden, maar die valt mooi aan, schopt en bijt. Helemaal niet zo zacht. En toch kom je terug op de sfeer van stille wurging. Een beetje tegenstrijdig. De sfeer van midden-oosten met zijn steenwerperij is een luguber, maar dragend element. | |
| lejaeghere rudi: | Dinsdag, mei 07, 2002 12:29 |
| Mooi gedicht, Wil. Het ontbreken van houvast, te zacht, te stil, te braaf, vraagt om verlossing. Dit lees ik er allemaal in. Graag gelezen. Groeten. Rudi. | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 07 mei 2002 | ||
| Thema's: | ||