**ik voel mij zo alleen**
's morgens sta ik op alles over kop
ik zie de mensen in de straten
niemand waar ik mee kan praten
ik ebn zo alleen niemand om me heen
niemand die ik zie of hoor maar toch ga ik er nog voor
waarom ik en niet een ander zoveel mensen om me heen
waarom ik en niet een ander ik voel mij zo alleen
tis zo ongewoon dat ik hier nu woon
ik zie de wolken in de lucht vogels in hun volle vlucht
bloemen in het veld niets dat hier nog telt
waar ik woon of waar ik ben niemand die ik ken
het is zo zielig het is zo leeg
alsof ik niemand ken alsof ik mezelf niet ben
ik zie de mensen in de straten
niemand waar ik mee kan praten
ik ebn zo alleen niemand om me heen
niemand die ik zie of hoor maar toch ga ik er nog voor
waarom ik en niet een ander zoveel mensen om me heen
waarom ik en niet een ander ik voel mij zo alleen
tis zo ongewoon dat ik hier nu woon
ik zie de wolken in de lucht vogels in hun volle vlucht
bloemen in het veld niets dat hier nog telt
waar ik woon of waar ik ben niemand die ik ken
het is zo zielig het is zo leeg
alsof ik niemand ken alsof ik mezelf niet ben
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Woensdag, mei 08, 2002 02:05 |
| terwijl jij buiten alleen bent, zit ik binnen in m'n eentje, mijn voet verzwikt of zo, al kennen we elkaar niet, groetje van een lotgenoot, hans |
|
Over dit gedicht
| Auteur: frejake | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 07 mei 2002 | ||
| Thema's: | ||