De stem leek op mijn oom

Ziek zat ik alleen thuis, in mijn ouders bed.
mijn ouders waren allebei bezet.
Allebei waren ze aan het werk.
Ik was toen vooral niet sterk

Ik was alleen thuis, ik dacht dat ik dat wel kon
De telefoon ging, ik nam op, ik mocht raadde wie aan de andere kant
van de telefoon zat, ik zei je bent john.

Natuurlijk ging hij er mee akkoord, en het was mijn oom.
Dacht ik dan, eerst was er medelij ach ben je ziek meid?
Ik antwoordde dan met ja klopt maarja. Het heerst in deze tijd

Opeens was het me oom niet meer,
Hij had rare vragen en verhalen elke keer.

Doe je pyjaima is uit, ik kan je zien
ik verbaasd? nee waarom moet dat dan?
Het bleef doorgaan, Iets wat behoorlijk beangstigend aan kwam

Ik hing de telefoon weer op, en hoopte dat het voorbij zou zijn
maar deze nachtmerrie bleef doorgaan ik voelde me klein
elke keer weer die vragen doe je pyjama uit, ik kan je zien
is dit nou mijn straf is dit nou wat ik verdien?

De hoorn gooide ik er elke keer weer op de haak
Als die telefoon weer rinkelde, werd ik bang
maar ik bleef opnemen omdat ik hoopte op me vader
Na een lange tijd kreeg ik me vader aan de telefoon ipv van de dader

Dolblij was ik om zijn stem te horen
Ik dacht nu heeft hij verloren

Daarna ging de telefoon gewoon weer
ik dacht papa verteld me dat mama onderweg is deze keer.
Maar het was die enge stalker.

Tot opeens de bel ging, ik stond zachtjes op
En keek voorzichtig uit het raam.
Een wit busje is wat ik zag staan

Door mijn hoofd ging, oke dit was het, hij komt me halen
In het hoekje tegen de muur zat ik continu te malen
Ik moest huilen, ik dacht mama is te laat
hij heeft me echt gevonden, hij staat al in de straat.

De voordeur ging open, ik bleef huilend zitten.
Tot ik de stem van me moeder hoorde, Michelle ik ben thuis
Toch vertrouwde ik niet alles, stap voor stap liep ik in de gang
en keek omlaag, daar was ze dan mijn moeder, ik was zo bang

maar nu was ik veilig met mijn moeder om me heen
De telefoon is niet meer afgegaan.
De angst die langzaam verdween

Rinkelde telefoons kon ik weer aan
En durfde de telefoon weer op te nemen, zonder angstig daar te staan.