Hond uitlaten
landelijk stil en aardedonker
menselijk gedaante verschijnt
de hond jankt
wolken jagen voort
mantel omcirkelt vaagheid
bedekt gelaat
water spat op bij iedere stap
verder geen geluiden
kippenvel vliegt over huid,
die klam aanvoelt
een nachtmerrie een horror
gillen is geen optie, waarom ook
ik ken hem niet
Reacties op dit gedicht
| mucho: | Donderdag, december 08, 2011 12:49 |
| honden, een nachtmerrie! | |
| windwhisper: | Woensdag, december 07, 2011 06:43 |
| dat is een tijdje geleden, en je komt met een dijk van een gedicht terug, tjonge warme groet Cobie goede morgen |
|
| Ric Geedneth: | Dinsdag, december 06, 2011 20:58 |
| Fijn weer iets van je te lezen. Je stijl is herkenbaar! Liefs, R |
|
| Esther36: | Dinsdag, december 06, 2011 20:50 |
| Daar loop je dan alleen met je hond in het donker. Ik zie het helmaal voor me, lijkt me toch wel spannend. Groetjes Esther |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Cornelia.dvw |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 06 december 2011 | ||
| Thema's: | ||