Kras na kras
Met elke kras die ik zet
probeer ik een stuk achter mij te laten;
dat is mijn manier,
de enige manier die ik ken
om alles achter te laten.
Kras na kras
probeer ik alles los te laten
en soms lukt het me,
voor even dan toch,
om er niet aan te denken...
Maar echt loslaten kan ik niet,
veilig wegstoppen wel...
Reacties op dit gedicht
| mik: | Donderdag, mei 16, 2002 19:26 |
| krassen laat littekens achter die er blijven, die je blijven herinneren aan wat er toen is gebeurd.. Je zou eigenlijk moeten proberen het te gaan verwerken, Ik heb nu 2 lelijke littekens op mn arm, die mij constant overal aan herinneren, en elke keer krijg ik vragen waar ze van zijn.. Tja, en dan is t antwoord, van de kat, of ik ben ergens langs gelopen.. Sterkte met alles, en ech waar geloof me als ik zeg dat je beter een andere uitweg kan zoeken.. KISS! |
|
| Susanne X: | Donderdag, mei 16, 2002 14:22 |
| Maar krassen helpt niet, probeer je er niet aan over te geven! | |
Over dit gedicht
| Auteur: els | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 16 mei 2002 | ||
| Thema's: | ||