Ontwaken
Traag dringt het licht door mijn bijna gesloten ogen
voorbij mijn wimpers zie ik de ochtend zonnestralen
Onbewust vertraagt mijn ademhaling en zie het schouwspel
van kleuren en effecten door de zon gewekte lichtstralen.
Mijn ogen half gesloten, genietend van de pracht
blijdschap overmand mij als een warme waterval
Een briesje streelt mijn gezicht gevuld met rijke bloesem
de heerlijke geur vult mijn lichaam, verbonden met de lichtinval.
Mijn lichaam ontwaakt en zoekt voorzichtig de hand
die mijn veiligheid en innerlijk Zijn gestalte geeft
Gelijkgestemdheid, de bron van vreugde die wij delen
in verbondenheid van het totaal wat Is en leeft.
Reacties op dit gedicht
| wervelende regenboog: | Maandag, november 18, 2013 20:52 |
| heel mooi verwoord | |
| middernachtzonnesteek: | Zondag, november 17, 2013 22:55 |
| mooi zonlicht op die sproetjes! |
|
| Hans Winter: | Zondag, november 17, 2013 18:53 |
| van lijf en leden je mede delen tot vrij wel verenigd de ene zich evenbeeldig helder weten laat. hans |
|
| Janny Scheybeler de Jonge: | Zondag, november 17, 2013 05:47 |
| een heerlijk ontwaken | |
Over dit gedicht
| Auteur: Amarinde | 
|
|
| Gecontroleerd door: pantarhei | ||
| Gepubliceerd op: 17 november 2013 | ||
| Thema's: | ||