Kaboem
Kaboem!
Opeens,
als een donderslag bij heldere hemel,
ontwaakt er een sluimerend gevoel.
Verwarring,
de regenboog siert de lucht,
wat ik ook van binnen voel.
Ontzag,
voor het oplaaiende vuur,
mijn hart schreeuwt KABOEM.
Reacties op dit gedicht
| Susanne X: | Zondag, mei 19, 2002 16:58 |
| Jeetje, wat een knal gaf die liefde ;-) | |
| Luc Morren: | Zondag, mei 19, 2002 14:10 |
| Houd het maar brandend. En vang de kleuren in een prisma, zodat je het licht kan breken als jullie er zin in hebben. |
|
