wedergeboorte
Mijn oude wereld is vervallen in stof,
de muren rondom mij zijn weggeblazen.
Hier sta je dan, naakt, weerloos,
een nieuwe geboorte, een nieuw leven.
Ik zal nooit meer dezelfde zijn.
Niet vandaag, niet morgen.
Een testament voor een nieuw leven.
Veel liet ik achter…
Niets nam ik mee.
Ik sta hier met lege handen,
en toch zwaar beladen,
een hart vol verlangen,
een hart vol liefde,
een hart vol mededogen.
Dit is mijn nalatenschap aan u allen,
met dit nieuw begin…
Ik geef je mezelf,
ik geef je mijn hart,
en mijn gedachten,
omdat je mij zou kunnen begrijpen,
gebruiken,
voor het bouwen aan jezelf,
om te bouwen voor de mensheid en de wereld…
de muren rondom mij zijn weggeblazen.
Hier sta je dan, naakt, weerloos,
een nieuwe geboorte, een nieuw leven.
Ik zal nooit meer dezelfde zijn.
Niet vandaag, niet morgen.
Een testament voor een nieuw leven.
Veel liet ik achter…
Niets nam ik mee.
Ik sta hier met lege handen,
en toch zwaar beladen,
een hart vol verlangen,
een hart vol liefde,
een hart vol mededogen.
Dit is mijn nalatenschap aan u allen,
met dit nieuw begin…
Ik geef je mezelf,
ik geef je mijn hart,
en mijn gedachten,
omdat je mij zou kunnen begrijpen,
gebruiken,
voor het bouwen aan jezelf,
om te bouwen voor de mensheid en de wereld…
Reacties op dit gedicht
| margot: | Vrijdag, mei 24, 2002 10:37 |
| hele mooie liefs,margot |
|
| Hans Winter: | Dinsdag, mei 21, 2002 00:30 |
| oud van stof is een verhaal dat ons allemaal overtrof. |
|
| babuch: | Maandag, mei 20, 2002 20:58 |
| ik drink je woorden tot op de bodem met gulzige teugen. ik voel ze stromen door m'n lichaam... het overspoelt me. goed bezig!! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Lucas | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 20 mei 2002 | ||
| Thema's: | ||