Een tijd met zwarte muren,
en geen raampje om doorheen te gluren.

Donkere wolken in de lucht,
alle zonnestralen op de vlucht.

Leven in het pikdonker,
zelfs geen schemerdonker.

schreeuwend om niet gehoord te worden,
alle bloemen om mij heen aan het verdorren.

Ineens daar een lichtstraal,
alles veranderde radicaal.

Opnieuw het leven uitgevonden,
niet meer aan het donker gebonden.

De zwarte muren zijn gewit,
het leven heeft weer credit.

Het donker is weggevlucht,
en de zon staat weer aan de lucht.

Iedereen hoort me weer praten,
ik heb voorgoed dingen losgelaten.

Ik heb gevochten en heb het verslagen,
er is niets meer om mij aan te klagen.

De zwarte tijden zijn doorbroken.....