Hoe kon ik zo stom zijn
Om te denken dat ik het beste deed
Om mijn mond open te trekken
Tegen het onhoudbare leed

Hoe kon ik zo stom zijn
Denken dat jij me zou geloven
Ik zou het wel uitgelokt hebben
Mijn mond houden, dat moet ik beloven

Hoe kon ik zo stom zijn
Om te denken dat jij om me zou geven
Ik doe niks goed in jouw ogen
Ben de rotte plek in jouw leven

Hoe kon ik zo stom zijn
Om te denken dat moederliefde onvoorwaardelijk is
Als ik naar jouw pijpen zou dansen ja
Voor jou ben ik niet eens een gemis

Hoe kon ik zo stom zijn
Om te hopen dat je hem de deur zou wijzen
Ik was jaloers op de aandacht van hem
Dat zou jij wel eens gaan bewijzen

Hoe kon ik zo stom zijn
Om van huis weg te lopen
Zie je wel, mijn schuldbekentenis
Op jouw spijt zat ik zogenaamd te hopen

Hoe kon ik zo stom zijn
Om te hopen dat het tij zou keren
Dat je sorry zou zeggen
En van je fout zou leren

Hoe kon ik zo stom zijn
Om nachtenlang om jou te liggen huilen
Me schuldig voelen omdat ik iets gezegd heb
Terwijl ik me voor die engerd had willen verschuilen

Hoe kon ik zo stom zijn
Om te denken dat je van niks wist
Dat je zei dat ik de verkeerde voor me had
En dat ik me vast had vergist

Hoe kon ik zo stom zijn
Om te denken dat je me een keer zou bellen
Zodat alles even 'normaal' zou zijn
En ik je alledaagse dingen kon vertellen

Hoe kon ik zo stom zijn
Te denken dat je me zou kunnen vergeven
Hoewel ik niks verkeerd heb gedaan
Hoopte ik op een plekje in je leven

Hoe kon ik zo stom zijn
Te denken dat ik van enige waarde ben
De enkele keer dat ik je tegenkom
Doe je alsof je me niet meer kent






Hoe kan ik nog steeds zo stom zijn
Om te denken dat het ooit misschien nog goed komt
Dat de leegte in me wordt vervuld
Mijn hart niet langer gromt