Jazzman
waar eens kinderen vrolijk speelden
speelt nu de man de saxofoon
de blauwe nacht kan hij verdragen
kilte slechts verduren
zijn eenzaam hart
blaast hij in schelle tonen
zijn eigen jazz
in trieste melodiëen
even steel ik zijn muziek
en zijn we samen alleen
even
een toegelaten gezelschap
een moment dat niet mag duren
want alletwee
eisen we de eenzaamheid weer op
en verdwijnen in het blauw
Reacties op dit gedicht
| Josie: | Maandag, mei 27, 2002 22:50 |
| machtig mooi, ik voel de eenzaamheid tot in mijn botten. | |
| Hanneke Eirinn: | Maandag, mei 27, 2002 20:15 |
| héél mooi Charly.. blues roept dat op, samenzijn in de muziek en dan weer eenzaam in het verdriet.. echt héél mooi verwoord.. | |
| Thecool: | Maandag, mei 27, 2002 10:06 |
| Hm mr duke ellington ik hoor hem al |
|
| The Wizard Of Lightning: | Maandag, mei 27, 2002 01:46 |
| Damn heel mooi en heel rustgevend | |
| MayadeBij: | Maandag, mei 27, 2002 01:17 |
| .... Welterusten Charly, slaapze voor zo | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 27 mei 2002 | ||
| Thema's: | ||