mij totem ben ikzelf

koud is de wind uit ijs
oneindig ook de zandwoestijn
die traag glijdt door mijn handen
stil zweeft mijn totem over mij

eeuwig helder is de nacht
nimmer ooit verwarmde steen
geplant in grijs gebeente
nooit echt uit ‘t grauwe ooit ontwaakt

is het de eeuwige stilte
waarin mijn schreeuw weerklinkt
als boven mij mijn totem zingt
voor altijd in mijn hart

sunset 05-02-2017

Geschreven door

sunset

Reacties op dit gedicht

sunset vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

sunset:	Maandag, februari 06, 2017 10:51
Aquarel, Dank je wel voor je lezen en je heel fijn reageren. Nog een heel liefdevolle maandag en warme genegen groet,

sunset:	Zondag, februari 05, 2017 13:09
Uiteraard moet in de titel 'mijn' staan en niet 'mij'. Sorry

Over dit gedicht

Auteur: sunset
Gecontroleerd door: michris
Gepubliceerd op: 05 februari 2017
Thema's: [IK] [Delen] [Poezie]