Ze zijn een teken van de tijd en noemen zich gevoelig.
Ze zeggen vaak dat het ze spijt,
het is hen vaak te roerig.

Geluid of licht is snel teveel, ze zeggen dat ’t hindert.
Da’s vaak geen vraag, of optioneel;
ze eisen dat het mindert.

Er is een term voor; H.S.P, je moet ze ruimte geven.
Dat valt soms in ’t geheel niet mee,
wordt het niet overdreven?

Hun rust en vree is van belang en jij moet daar naar schikken.
Zo komt jouw vrijheid in ’t gedrang
en jij hebt maar te slikken.

Zij zijn tenslotte sensitief, jij moet dat toch begrijpen.
Zo vragen ze je altijd lief,
te dansen naar hun pijpen!

Ze eisen voor zichzelf een plek, veel groter dan de ander.
Ik wil een redelijk gesprek,
maar niet als tegenstander.

Want ik ben ook best sensitief, maar voel manipulatie
en reageer soms negatief,
op zo een situatie.

Zijn ze nu echt zo sensitief, of is het dominantie?
Ik weet ‘t niet, ben ik naïef?
Maar ik voel discrepantie.

Onder het mom van sensitief, bepalen zij de regels.
Zo werken ze heel destructief,
mijn recht onder de tegels.

H.S.P, soms is het echt; dan heb je ergens last van.
Maar ontzeg je mij mijn recht,
ben je gewoon een tiran.