Mijn Leie
Ik wil iedereen uitleggen wat de Leie door de geschiedenis heeft meegemaakt en hoe wij ze bewonderen!
Mijn Leie
Als rasechte Menenaar
heb ik een gevoelige snaar.
Moeder Leie die Menen doorkruist
werd van krom naar recht verhuist.
Zij heeft ellende gekend,
ook de bevolking verwend.
Haar water, een spiegel
van rust en kalmte.
Haar adem, als wind in de bomen,
laat ieder onder ons dromen.
Van liefde voor de natuur
liefst zuiver en puur.
Haar grijpklare vingers
liefkozen de oever.
Aait de grassprietjes
ook de vergeet menietjes.
Zij heeft veel meegemaakt
werd in het diepste van haar ik geraakt.
Haar hart heeft gebloed.
De wangen hadden een gloed.
De wrede oorlog heeft zij gekend
ze werd het maar niet gewend.
Mensen werden in haar schoot geworpen
overal waar zij passeerde in de dorpen..
Er werd gemoord en gedood.
Zij was het die hen in haar armen sloot.
Haar buik, was een graf zo zacht,
wie had dat gedacht.
Ook nu nog krijgt zij bezoek
een stuurloze auto om de hoek
mist de draai en pletst in haar gezicht
weer in de krant een doodsbericht.
Haar leven bestaat uit vallen en opstaan,
met het leven van ons Menenaars begaan.
Wij hebben haar nodig, ze is zo mooi
met haar blinkende haartooi.
Zonder water geen leven
Leie mijn dame
leef lang om nog veel
aan de Menenaars te geven.
Claire Vanfleteren ©
Mijn Leie
Als rasechte Menenaar
heb ik een gevoelige snaar.
Moeder Leie die Menen doorkruist
werd van krom naar recht verhuist.
Zij heeft ellende gekend,
ook de bevolking verwend.
Haar water, een spiegel
van rust en kalmte.
Haar adem, als wind in de bomen,
laat ieder onder ons dromen.
Van liefde voor de natuur
liefst zuiver en puur.
Haar grijpklare vingers
liefkozen de oever.
Aait de grassprietjes
ook de vergeet menietjes.
Zij heeft veel meegemaakt
werd in het diepste van haar ik geraakt.
Haar hart heeft gebloed.
De wangen hadden een gloed.
De wrede oorlog heeft zij gekend
ze werd het maar niet gewend.
Mensen werden in haar schoot geworpen
overal waar zij passeerde in de dorpen..
Er werd gemoord en gedood.
Zij was het die hen in haar armen sloot.
Haar buik, was een graf zo zacht,
wie had dat gedacht.
Ook nu nog krijgt zij bezoek
een stuurloze auto om de hoek
mist de draai en pletst in haar gezicht
weer in de krant een doodsbericht.
Haar leven bestaat uit vallen en opstaan,
met het leven van ons Menenaars begaan.
Wij hebben haar nodig, ze is zo mooi
met haar blinkende haartooi.
Zonder water geen leven
Leie mijn dame
leef lang om nog veel
aan de Menenaars te geven.
Claire Vanfleteren ©
Reacties op dit gedicht
| Compostje: | Zaterdag, mei 20, 2017 11:12 |
| Ik zag de Leie in al haar gedaanten aan mijn geest voorbijgaan bij het lezen van dit op en neergaande gedicht. Mooi; | |
| Willem B. Tijssen: | Vrijdag, mei 19, 2017 18:13 |
| Een levensader en referentiepunt in uw leven die van grote betekenis is. mooi geschreven lofzang op de rivier de leie. |
|
| teun hoek: | Vrijdag, mei 19, 2017 17:09 |
| bij mij alleen bekend rond de vlasbewerking . een geliefd riviertje is en blijft natuurlijk boeiend. th |
|
| Anneke Bakker: | Vrijdag, mei 19, 2017 13:28 |
| Koester de Leie Claie, want ik lees hier dat zij de moeite waard is. Lieve groet en fijne middag. Anneke |
|
Over dit gedicht
| Auteur: claire vanfleteren | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 19 mei 2017 | ||
| Thema's: | ||