Proxima centauri
er is een diepte die ontneemt het licht
met oneindig gewicht en zwaar gemoed
dat omhelst het hart zo dicht
dat het welhaast stikken moet
verder dan de einder gaat dit niet
stiller dan zwijgen zonder woord
met ruimteloze aarde in het verschiet
in een zucht door niemand gehoord
verder van huis door asbreuk en onbalans
een steen die van de rots is vervreemd
alle pogingen maken weinig kans
verzegelde verzen hurken bij het hoofd
er is een diepte die het zicht ontneemt
totdat het hart blijvend is verdoofd
met oneindig gewicht en zwaar gemoed
dat omhelst het hart zo dicht
dat het welhaast stikken moet
verder dan de einder gaat dit niet
stiller dan zwijgen zonder woord
met ruimteloze aarde in het verschiet
in een zucht door niemand gehoord
verder van huis door asbreuk en onbalans
een steen die van de rots is vervreemd
alle pogingen maken weinig kans
verzegelde verzen hurken bij het hoofd
er is een diepte die het zicht ontneemt
totdat het hart blijvend is verdoofd
Reacties op dit gedicht
| Anneke Bakker: | Zondag, augustus 27, 2017 07:27 |
| Mooie poëzie laat je ons lezen Iniduo, gedicht dat dieper gaat dan het oneindige. Ik herlees en wordt vanzelf stil. Wens je een mooie zondag. Anneke |
|
| David Matser: | Zondag, augustus 27, 2017 01:23 |
| Ik ben er even stil van, heel erg mooi | |
| M-Rose: | Zaterdag, augustus 26, 2017 18:05 |
| Proxima centauri b Proxima Tempodora N.S |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Iniduo |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 26 augustus 2017 | ||
| Thema's: | ||