Spiegel van de ziel
Het is dat ik de wolken zie,
de blauwe lucht, de regen;
doe het anders lekker zonder mij,
je hebt mijn zegen.
In dit achterlijk bestaan
heb ik nooit iets kunnen zien;
omhoog die kop dus, voor iets
dat wel de moeite waard is misschien.
Bliksem, donder, duister, licht,
de felle zon komt uit de zee gekropen,
vergeefse lamp boven dit dwaze leven
dat voor mijn part naar de pomp mag lopen.
Trilobieten, stalagmieten,
willekeurig welk fossiel,
we volgen allemaal de hemel,
die mooie spiegel van de ziel.
Reacties op dit gedicht
| september: | Maandag, september 04, 2017 00:06 |
| Dit gedicht komt als het ware mooi over me heen vallen. Goed geschreven Juka Gaxen. | |
| nonalissa: | Maandag, september 04, 2017 00:02 |
| Wauw | |
| Avr: | Zondag, september 03, 2017 10:17 |
| Een mooi, maar voor mij ook zwaarmoedig schrijven! Waarin ik ook wat humor lees door je woordgebruik. En inderdaad, we gaan allemaal dood. Maar ik hoop meer van je te lezen! Sterkte! mvg Avr | |
Over dit gedicht
| Auteur: Juka Gaxen | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 02 september 2017 | ||
| Thema's: | ||