eens vlieg ik met jou (mijn eerstgeboren zoon)
’s nachts op een dier lijkend
ben ik ook struik
een boom in de dag
een meer in de middagschaduw
- onder de zon het gras
of ’s avond een kerk op een berg
waar het leven in en uit gaat
een pastoor de metten leest
in de wereld lief ik jou
moet ik manestraal zijn
en ook een deur in het duister
eens zal ik met jou vliegen
met de zwaluwen zingen
in ’t jaar dat mijn hart
weer maagdelijk rein wordt
sunset 02-01-2018
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Woensdag, januari 03, 2018 21:46 |
| Aquarel, Dank je voor le lezen en meelevend reageren. Ook al leefde hij slechts drie dagen en is het een halve eeuw geleden, het doet nog steeds pijn. Warme genegen groet en heel vredige woensdagavond, PS: Ik prijs me gelukkig met mijn twee dochters en een zoon en drie kleinkinderen. Al kan en mag dat nooit een compensatie zijn. |
|
| sunset: | Dinsdag, januari 02, 2018 23:36 |
| Der Nis, Dak je wel voor je lezen en reageren en nog een heel vredige woensdagavond. Jouw beide reacties maakten me blij. Genegen vriendschapgroet, |
|
| Der Nis: | Dinsdag, januari 02, 2018 22:58 |
| Over je schouder las hij mee Fluisterde de woorden in je oren Sunset werd als manestraal geboren Ze groeide en werd het ochtendgloren |
|
| Der Nis: | Dinsdag, januari 02, 2018 22:48 |
| Ik lees, ik voel, een intense smart De grootsheid van moeder aarde, het bloeden van het hart De wet vergaat bij het ochtendgloren van de Levenswet Jouw hart is zuiver omdat je op de lente let |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: de redactie | ||
| Gepubliceerd op: 02 januari 2018 | ||
| Thema's: | ||