verschroeid door hitte
in vensters verdampt traag
verhitte lucht en buiten sterft
langzaam de zon; wij waken
en wachten verkoeling
nergens hoor je een wind
zelfs sterren zwijgen verstard
het aflezen begint boven twintig
nu het gras niet meer groen is
en mijn hand loom reikt naar jou
- elke beweging is eentje te veel
en het zoutige zweet parelt huid
wijl jouw borst op en neer ademt
lig ik roerloos in de nacht
vel plakt aan mij als een hemd
en alles lijkt stilstaand te slapen
door de hitte geveld
sunset 29-07-2018
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Maandag, juli 30, 2018 10:08 |
| Aquarel, Ben een zonne- zomermensje. Maar het mag nu toch wat minder *glimlacht*. Dank je voor je lezen en reageren en nog een fijne maandag. Warme genegen groet, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: de redactie | ||
| Gepubliceerd op: 29 juli 2018 | ||
| Thema's: | ||