Af en toe glijd je heel even uit mijn hart.
Slechts heel even.
Telkens slaag je erin om mijn hart terug in te palmen.
Altijd blijf ik twijfelen
Ik durf niet,
echt niet.
Soms troost ik me met de gedachte
dat we voor elkaar gemaakt zijn,
dat we elkaar uiteindelijk weer zullen vinden.
Dat ik je weer in mijn armen kan sluiten,
dat hoop ik,
in het diepste van mijn hart.
Want ik mis je,
want ik zie je graag.
Ik kan niet kiezen,
ik ben ontgoocheld in de mensen die me lieten kiezen.
Want ik zou gelukkig moeten zijn.
Wel, dat ben ik niet.
Ik ben niet gelukkig,
ik mis iemand.
Want wat als mijn geluk misschien wel bij jou ligt?