Oude man

Ouderdom is je gezelschap
op eenzame dagen dat
niemand wil jou horen.

Oude man is je compagnon,
jouw lotgenoot van eenzame
dagen.

Dit tijdperk is de tijd van
veel eenzame zielen,
de tijd van individualisme
dat tegen collectivisme
ging en zich bij zijn
eenzame lot neerlegde.

Vele zielen, oud en jong
die door collectieve egoïsme
hier en daar eenzaam lijden,
zuchten en doodgaan.

En dan pas als zij dood zijn,
gaan we steeds met bloemen
bij hun graf om ons eer
aan hen te betuigen.

En tijdens hun leven,
vergaten wij hen,
en nu demonstreren wij
ons gemis bij hun
ziel.

17-06-2019

Geschreven door

Horizon01

Reacties op dit gedicht

Horizon01 vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Hans Winter:	Zaterdag, juni 22, 2019 13:14
de doods ogenden worden ontlopen tot aan hun stil ontzorgd ontslapen gaan. groetje, hans

Avr:	Maandag, juni 17, 2019 22:20
Inderdaad triest! Mooi verwoord!

Over dit gedicht

Auteur: Horizon01
Gecontroleerd door: Horizon01
Gepubliceerd op: 17 juni 2019
Thema's: [Leven]