een vergeten steen
ik heb op de
mooiste plaats gezeten
een vergeten steen
bij het einde van de pier
om ongestoord
naar het concert van
de wind te luisteren
in grandioos akkoord
geen bladgeruis
of brekende takken als
vallende dissonanten
verstoren het watergeluid
dat in zijn robuustheid
dijk en waterkering heeft
gekend en hen heeft verwend
met alles vernielende ritmes
langzaam kleurt de
kracht van de wind in
blauw van hemel op
de melodie van zomer
zout kristalliseren natte
tonen op de bruine huid
tijdens een live droom
concert op locatie thuis
wil melker
12/08/2019
september: | Maandag, augustus 12, 2019 23:40 |
Dit is prachtig Wil. De natuur en de elementen kunnen de mooiste muziek laten spelen voor wie wil luisteren. Schitterend en tot de verbeelding sprekend gedicht. Liefs | |
Rudi J.P. Lejaeghere: | Maandag, augustus 12, 2019 10:53 |
Heel mooi natuurgedicht, Wil. Ik hou van de beelden die je tekent met je woorden. | |
Anneke Bakker: | Maandag, augustus 12, 2019 09:19 |
Naar de melodie van de zee zal ik ademloos blijven luisteren Wil, een zomer lang. Graag gelezen met zonnige groet. Anneke |
|
teun hoek: | Maandag, augustus 12, 2019 09:11 |
de zee zingt haar herinnering op welke pier dan ook. th |
|
Auteur: wil melker | ||
Gecontroleerd door: wil melker | ||
Gepubliceerd op: 12 augustus 2019 | ||
Thema's: |