's nachts fluiten in havens
masten van boten
die vervuld zijn van
een heen en weer
een op en af
van metalen klanken

een vuurtoren doorpriemt
azuurblauw het duister
als een splinter van de dag
die in de nacht vast zit

in de ochtend daarna
bijna volkomen stilte
met slechts hier en daar
wat gemurmel van de wind
die zich in de eerdere uren
in de bomen verving

levenloos tussen twijgen
het meer: tranig, droevig
alsof zij rouw draagt

en ik val er in
in de stille winden
van het meer
hang tussen twijgen
van bomen op haar oever
tranig en traag
alsof ik rouw draag
zoals alle zeilen
in de haven

van ergens vandaan
komen woorden
als een zacht gefluister


sunset 09-03-2020