Starend
de zomerzon ten avond
legt hen in lauwe lucht,
doch zenuwen voelen slechts
geringe plaatsen, verankerde vingers,
een bries waait tranen van geluk
zoutwaters om door te staren,
maar als de zon de aarde raakt
zijn ankers weer genaakbaar,
tranen stollen tot zoutkristallen
de tralies voor het staren,
Liefde lost op
in stille duisternis...
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Dinsdag, juni 04, 2002 17:07 |
| doreflottig Charly :(( | |
| free: | Dinsdag, juni 04, 2002 14:20 |
| triest mooi..... liefs free ~(O)~ |
|
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 04 juni 2002 | ||
| Thema's: | ||