Troosteloos
In een wereld werd ik geboren
In een huis
zo koud, zo kil
Zonder aan mij te denken
zonder rekening te houden
met wat een kind voelen wil
Liefde is slechts een woord
te vinden in een woordenboek
maar nooit uitgesproken
Mijn hart heeft geleerd
te overleven
zonder nog te hopen
Ik weet wel hoe het moet
hoe zorg
voor anderen klinkt
Maar hun haat, hun onkunde
staan zichtbaar op m’n hart
vol inkt
Troost is een vreemde
die mijn naam
niet kent
Geen schouder,
die dit verdriet
ooit dragen wenst
Ik vond troost
In het mes
glijdend over mijn arm
waar het een spoor van bloed achterliet
dat ik even voelde
als iets warm
Geen schoot om in te verdwijnen
enkel leegte
om in te vallen
Wat zachtheid, wat veiligheid
Ik zie het voor me,
neervallen
In een huis
zo koud, zo kil
Zonder aan mij te denken
zonder rekening te houden
met wat een kind voelen wil
Liefde is slechts een woord
te vinden in een woordenboek
maar nooit uitgesproken
Mijn hart heeft geleerd
te overleven
zonder nog te hopen
Ik weet wel hoe het moet
hoe zorg
voor anderen klinkt
Maar hun haat, hun onkunde
staan zichtbaar op m’n hart
vol inkt
Troost is een vreemde
die mijn naam
niet kent
Geen schouder,
die dit verdriet
ooit dragen wenst
Ik vond troost
In het mes
glijdend over mijn arm
waar het een spoor van bloed achterliet
dat ik even voelde
als iets warm
Geen schoot om in te verdwijnen
enkel leegte
om in te vallen
Wat zachtheid, wat veiligheid
Ik zie het voor me,
neervallen
Reacties op dit gedicht
| EXPLICIT: | Dinsdag, november 04, 2025 01:15 |
| Een sterke schrijfster! | |
| Hans Winter: | Maandag, oktober 27, 2025 15:21 |
| wie ben je ontkend, wie ben je soms even toch herkend, als een zaadje in je geraakt, al zie je niets, kil is je winter, ooit is er hopelijk oogst. groetje daarvoor, hans |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Ceara | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 25 oktober 2025 | ||
| Thema's: | ||