Verhalen van stof en schijn
Ik ben een trekpop, het bleke touw.
Het klosje dat mijn trage pas bezit;
het kostuum trekt zich aan, is goed van snit;
mijn slanke lichaam buigt alleen voor rouw.
Elk stoel of tafel ademt als mijn vriend;
ik pak stof, een heerlijke dialoog,
hou van het verdiende applaus, het betoog;
mijn meester die mij avonden bedient.
Ik voel mij weleens slap, sta moeizaam op,
eet dan de bühne, het spel van het licht,
en draai mij in zijn eindeloos verhaal.
Achter het decor lacht het touw en strop;
schminkt het ijzige masker, het gezicht
van de altijd zo smachtende zaal.
Reacties op dit gedicht
| september: | Zondag, december 07, 2025 17:38 |
| En om meermaals te lezen omdat het daartoe uitnodigt | |
| september: | Zondag, december 07, 2025 17:37 |
| Een erg goed gedicht Wijnand. Het is als metafoor ook heel mooi te lezen. Een gedicht van formaat. Vriendelijke groet |
|
| M-Rose: | Zondag, december 07, 2025 10:44 |
| Ik wil ook zo'n pop hebben om aan de touwtjes te trekken Zodat alles zich vanzelf kan regelen Zowel voor of achter het decor |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: wijnand. | ||
| Gepubliceerd op: 07 december 2025 | ||
| Thema's: | ||