Stel...
Stel…
Stel je verbant met klem
je eigen gsm
wie zal je dan komen zoeken
of beter, bezoeken
je wacht
en je wacht
misschien komt degene aan wie je dacht
of iemand onverwacht
maar misschien komt niet iemand
niemand
niemand om je heen
alleen
en zoveel mensen die je kent
je voelt, bent de eenzaamheid niet meer gewend
je wordt je bewust
van je eigen onrust
toch is alleen zijn
op zich ook wel fijn
maar je verlaten voelen niet
daar ligt de limiet
Stel je verbant met klem
je eigen gsm
wie zal je dan komen zoeken
of beter, bezoeken
je wacht
en je wacht
misschien komt degene aan wie je dacht
of iemand onverwacht
maar misschien komt niet iemand
niemand
niemand om je heen
alleen
en zoveel mensen die je kent
je voelt, bent de eenzaamheid niet meer gewend
je wordt je bewust
van je eigen onrust
toch is alleen zijn
op zich ook wel fijn
maar je verlaten voelen niet
daar ligt de limiet
Reacties op dit gedicht
| M-Rose: | Maandag, december 22, 2025 09:19 |
| Ik veronderstel dat : we samen verandering kunnen brengen we moeten er ons enkel meer van bewust worden dat verlatenheid voor niemand deugd. Een teken van ons oprecht medeleven is overal welkom |
|
| spiritoffreedom: | Maandag, december 22, 2025 08:38 |
| true helaas...... | |
Over dit gedicht
| Auteur: Compostje |  
|
|
| Gecontroleerd door: Compostje | ||
| Gepubliceerd op: 22 december 2025 | ||
| Thema's: | ||