Pauzeknop

Soms hol ik harder dan mijn hart kan volgen,

jongleer ik met ballen die nooit willen vallen,

loop ik weg van de echo van mezelf,

bang voor wat stilte mij laat voelen.

Voor wie trek ik dit masker aan?

Voor wie blijft mijn stem zo klein?

Alsof voelen een breuk zou zijn,

alsof verdriet nooit stoppen kan.

Ik ben vergeten mezelf lief te hebben,

ben stilgevallen in zorgen voor anderen,

uitgewist in de marge van mijn eigen verhaal,

mijn mening — mijn gevoel —

alsof het nooit gewicht mocht dragen.

Maar nu —

nu druk ik zacht de pauzeknop in.

Niet langer in de schaduw van de ander,

niet langer bang voor hun blik,

want ik ben het waard.

Het is tijd om te vertragen,

te luisteren naar mijn binnenste,

te voelen, te doorleven,

en elke dag

een beetje meer

van mezelf terug te vinden.

Want ik ben het waard

om gezien te worden,

om gehoord te worden.

Mijn stem bestaat.

Ik besta.

Ik tel.

Ik mag er zijn.

Ik mag leven.