De kerstboom vult de kamer met een zacht en warm schijnsel,
maar aan de tafel gaapt een gat dat niemand vullen kan.
De lichtjes fonkelen, een feestelijk vertoon,
toch voelt het stil voor deze jonge man.
​
Geen scherpe grap, geen lach die door de kamer klinkt,
geen woord over de koers of hoe de bal vandaag weer rolt.
Het is de stilte waarin het gemis pas echt bezinkt,
terwijl de herinnering aan die warme man door zijn hoofd heen holt.
​
De televisie toont de cross, de modder en de strijd,
maar de vertrouwde stem die alles wist, die zwijgt.
Zelfs de harde gitaren van zijn band, die held uit die tijd,
vinden niet de weg naar waar de eenzaamheid nu stijgt.
​
Toch brandt er één kaarsje, speciaal voor die grote steun,
voor de man die hem begreep, zijn rots in elke vlaag.
Want ook al is de kerst dit jaar een zware dreun,
hij draagt die vriendschap mee, vandaag en elke dag.