Sneeuw is mooi maar ………..
Sneeuw is mooi maar ………..
Sneeuw is mooi, dat zeg ik ja,
op kaarten en in een etalageraam.
Op daken hoog, waar ik nooit kom,
daar nu vertoeven is echt heel dom.
.
Sneeuw is stilte, zacht en fris,
witte schone poëzie, zoals het is.
Het kraakt onder ‘n andermans voet,
voor wie evenwicht vanzelf iets doet.
Vele roepen: “Kijk, hoe wonderschoon!”,
maar sneeuw is glad, dat is gewoon,
En ja, ik weet het, ’t is een fraai gezicht.
maar het heeft me geen waarschuwingslicht.
Men zegt: trek er op uit en wees niet bang!”
Mijn lijf zegt: “Zwicht niet voor die dwang.”
Mijn knieën en heupen houden eerst beraad,
twijfel kan leiden tot ‘n onverstandige daad.
Ik geniet van de kinderen van achter ‘t glas,
en zwaai naar ’n ieder die aan het sleeën was.
Met warme sokken, en hete chocolade in mijn mok,
zo bewonder ik iedere vallende verse sneeuwvlok
Laat maar vallen die witte droom-fantasie.
te veel sneeuw en gladheid valt in mijn allergie
Ik gun de sneeuw, en de kinderen hun eigen moment.
maar geef mij mijn stap die de stoep herkent.
Want val ik, dan denk ik meteen,
“Deksels hoe is het met mijn heup knie en been?”
Met die mooie sneeuwengelen sluit ik liever geen pact,
rustig wachten op de dooi dat is mijn persoonlijke tact.
Hedro 20260105
Sneeuw is mooi, dat zeg ik ja,
op kaarten en in een etalageraam.
Op daken hoog, waar ik nooit kom,
daar nu vertoeven is echt heel dom.
.
Sneeuw is stilte, zacht en fris,
witte schone poëzie, zoals het is.
Het kraakt onder ‘n andermans voet,
voor wie evenwicht vanzelf iets doet.
Vele roepen: “Kijk, hoe wonderschoon!”,
maar sneeuw is glad, dat is gewoon,
En ja, ik weet het, ’t is een fraai gezicht.
maar het heeft me geen waarschuwingslicht.
Men zegt: trek er op uit en wees niet bang!”
Mijn lijf zegt: “Zwicht niet voor die dwang.”
Mijn knieën en heupen houden eerst beraad,
twijfel kan leiden tot ‘n onverstandige daad.
Ik geniet van de kinderen van achter ‘t glas,
en zwaai naar ’n ieder die aan het sleeën was.
Met warme sokken, en hete chocolade in mijn mok,
zo bewonder ik iedere vallende verse sneeuwvlok
Laat maar vallen die witte droom-fantasie.
te veel sneeuw en gladheid valt in mijn allergie
Ik gun de sneeuw, en de kinderen hun eigen moment.
maar geef mij mijn stap die de stoep herkent.
Want val ik, dan denk ik meteen,
“Deksels hoe is het met mijn heup knie en been?”
Met die mooie sneeuwengelen sluit ik liever geen pact,
rustig wachten op de dooi dat is mijn persoonlijke tact.
Hedro 20260105
Reacties op dit gedicht
| september: | Vrijdag, januari 09, 2026 12:11 |
| Leuk gedicht Hedro. Goed geschreven. Sneeuw is ook gewoon mooi om naar te kijken ☆☆☆ Vriendelijke groet |
|
| wytske: | Vrijdag, januari 09, 2026 11:59 |
| zo herkenbaar dit, ik loop alleen in de losse sneeuw, en laat rondom huis gewoon alles lekker liggen dus. Geniet ervan | |
