Stille handen
Moeder ademt haar verlangens binnen,
opent mijn brief en haar gesloten brein;
ze is er nog, vrij van wrok en venijn,
haar eerlijkheid probeer ik te winnen.
Haar handen omcirkelen mijn gezicht,
toen ze aan het subtiele bouwwerk rook;
met mij de talrijke vragen indook,
en haar adem walsde in het zwakke licht.
Passie en liefde kon ze moeilijk breien,
zelfspot ketenden zich aan wat ze dacht;
terwijl ze haar afdruk bracht op de ruit.
De lange dagen bracht ze door met kleien,
dat een lijfje vormde, soepel en zacht
door haar woorden herzag ik mijn besluit.
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: wijnand. | ||
| Gepubliceerd op: 11 januari 2026 | ||
| Thema's: | ||