Groene sprietjes
groene sprietjes
*****
tussen wit dat alles bedekt
staan ze daar
klein
bijna onbedoeld
groene sprietjes in de sneeuw
alsof de aarde even knipoogt
en zegt
ik ben er nog
de kou houdt adem in
het licht is dun
maar onder dat stille wit
beweegt iets dat niet wil slapen
ze vragen niets
ze roepen niet
ze zijn er gewoon
tegen beter weten in
en ik kijk
en voel
dat ook wachten
een vorm van groeien is
dat zelfs in winter
iets al weet
wat later lente wordt
*****
christa
*****
tussen wit dat alles bedekt
staan ze daar
klein
bijna onbedoeld
groene sprietjes in de sneeuw
alsof de aarde even knipoogt
en zegt
ik ben er nog
de kou houdt adem in
het licht is dun
maar onder dat stille wit
beweegt iets dat niet wil slapen
ze vragen niets
ze roepen niet
ze zijn er gewoon
tegen beter weten in
en ik kijk
en voel
dat ook wachten
een vorm van groeien is
dat zelfs in winter
iets al weet
wat later lente wordt
*****
christa
Reacties op dit gedicht
| september: | Zondag, januari 18, 2026 12:18 |
| Prachtig Christina. Beloftevol en mooi. Ook als gedicht. Liefs | |
