De koestering
Wanneer het daglicht langzaam dooft,
en goud de verre kimmen raakt.
Buig ik in stilte even het hoofd,
terwijl de avond over ons waakt.
Ik zie je niet, maar voel je kracht,
als zonneschijn na een koude regen.
De tederheid die jij mij bracht,
kom ik in elk vergezicht weer tegen.
Jij bent de echo in de wind,
een verre ster die mij de richting wijst.
De onzichtbare draad die ons verbindt,
terwijl mijn ziel met de herinnering reist.
Ik koester de tijd, ik koester de band,
totdat de cirkel ooit weer samenvalt.
Geen ijle droom die in het niets belandt,
maar liefde die voor eeuwig door de ruimte schalt.
en goud de verre kimmen raakt.
Buig ik in stilte even het hoofd,
terwijl de avond over ons waakt.
Ik zie je niet, maar voel je kracht,
als zonneschijn na een koude regen.
De tederheid die jij mij bracht,
kom ik in elk vergezicht weer tegen.
Jij bent de echo in de wind,
een verre ster die mij de richting wijst.
De onzichtbare draad die ons verbindt,
terwijl mijn ziel met de herinnering reist.
Ik koester de tijd, ik koester de band,
totdat de cirkel ooit weer samenvalt.
Geen ijle droom die in het niets belandt,
maar liefde die voor eeuwig door de ruimte schalt.
Reacties op dit gedicht
| september: | Dinsdag, januari 27, 2026 21:21 |
| Heel mooi Pitsikato. Het is goed geschreven. Mooie zinnen die in inhoud en vorm naar een mooi einde toewerken. Vriendelijke groet |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Pitsikato | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 27 januari 2026 | ||
| Thema's: | ||