vrij
spreek niet over later
dan ben ik weg uit jouw tijd
maar nu drijf ik op rimpels
water, lichtblauw getint
alsof de hemel mijn glimlach bemint
ja, ik ben ik, ik voel me bevrijd
als ik terugkeer naar het stenig strand
tril ik over mijn hele lijf door een trage kou
doch je ziet mijn lach
en woon nu in het land
met de liefde waarvan ik hou
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Zaterdag, januari 31, 2026 16:38 |
| waar water en strand elkaar ontmoeten, spelenderwijze begroeten, daar weten wij ons vrij wel zij aan zij rand gangers van dit onvermoede waar. hans |
|
| M-Rose: | Vrijdag, januari 30, 2026 18:35 |
| Re back: ik ken je nog van in Antwerp'n en kan me goed herinneren wie je bent van in den tijd met Vivke, Schildertje,Clyde en al de rest weetje : Moja si das nu al precies een eeuwigheid geleden Julius dreyfSandt z.s. | |
| M-Rose: | Vrijdag, januari 30, 2026 12:31 |
| Hanske zo chiq om je nog eki trg te zien Klasse poëzie is nog steeds uw kenmerk zo te lezen. |
|
| september: | Donderdag, januari 29, 2026 12:52 |
| Heel mooi geschreven. Ik heb uw ander gedicht ook gelezen. Het zijn gedichten die raken en om bij stil te staan. In stille nachten te herlezen. | |
| Stanislaus Jaworski: | Donderdag, januari 29, 2026 06:14 |
| geopend of dicht door spleten kruipt de morgen zon is opgegaan |
|
Over dit gedicht
| Auteur: julius dreyfsandt z.s. | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 28 januari 2026 | ||
| Thema's: | ||