Dromen in puzzels in chaos
Dromen in puzzels in chaos
Ik sluit mijn ogen
en sta ineens weer daar….
Die kille ochtend in de keuken,
de geur van gist, rijzend brood en vers gezette koffie,
de zon die sfeervol op 't granieten aanrecht schijnt,
ik loop vanuit de keuken naadloos
de aula in van mijn oude school,
waar stemmen luid echoën in de ruimte.
'n lach breekt de kaakafonie van geluiden,
terwijl ik de koffie uit bekertjes op mijn tong proef.
Ik zie gezichten van oude vriendjes,
die mij aanmoedigen op de solex
met methylalcohol plaatste nemen,
hun plagende en uitdagende lachen herken ik.
Overmoedig rijd ik naar 'n ander scène
het verleden vermengt zich,
aan de stok zwem ik verwart weg
angstig happend naar lucht.
‘n Onbekende straat, voelt vertrouwd,
een fietser die botst tegen de auto van mijn vader (?),
harde wind rukt aan losliggende dakdelen,
terwijl ik ineens bemerk dat de aanhoudende slagregen
door het dak weer lekt, en me zo naar boven roept
voor ‘n provisorisch herstel …….
Flarden, fragmenten,
uiterst gedetailleerd beeldend en levendig,
maar de logica in verband ontgaat me.
De tijd als een wonderlijke kijkdoos,
momenten in duizend klanken en stemmen,
verdeeld, verstrengeld zonder reden,
als herinneringen die balanceren
op de rand van slapen, waken en wakker worden.
Ik kan ‘t voelen, ruiken, horen,
de talloze geuren smaken en tinten van vervlogen tijden.
Maar hier, nu, in deze droom,
zijn ze onbegrijpelijke verbonden.
Soms houd ik mijn adem in,
wachtend tot het dag wordt,
en ik weer één ben met tijd en plaats,
in plaats van ’t ongeleide projectiel
te midden van mijn de talloze herinneringen,
Hedro 20260126
Ik sluit mijn ogen
en sta ineens weer daar….
Die kille ochtend in de keuken,
de geur van gist, rijzend brood en vers gezette koffie,
de zon die sfeervol op 't granieten aanrecht schijnt,
ik loop vanuit de keuken naadloos
de aula in van mijn oude school,
waar stemmen luid echoën in de ruimte.
'n lach breekt de kaakafonie van geluiden,
terwijl ik de koffie uit bekertjes op mijn tong proef.
Ik zie gezichten van oude vriendjes,
die mij aanmoedigen op de solex
met methylalcohol plaatste nemen,
hun plagende en uitdagende lachen herken ik.
Overmoedig rijd ik naar 'n ander scène
het verleden vermengt zich,
aan de stok zwem ik verwart weg
angstig happend naar lucht.
‘n Onbekende straat, voelt vertrouwd,
een fietser die botst tegen de auto van mijn vader (?),
harde wind rukt aan losliggende dakdelen,
terwijl ik ineens bemerk dat de aanhoudende slagregen
door het dak weer lekt, en me zo naar boven roept
voor ‘n provisorisch herstel …….
Flarden, fragmenten,
uiterst gedetailleerd beeldend en levendig,
maar de logica in verband ontgaat me.
De tijd als een wonderlijke kijkdoos,
momenten in duizend klanken en stemmen,
verdeeld, verstrengeld zonder reden,
als herinneringen die balanceren
op de rand van slapen, waken en wakker worden.
Ik kan ‘t voelen, ruiken, horen,
de talloze geuren smaken en tinten van vervlogen tijden.
Maar hier, nu, in deze droom,
zijn ze onbegrijpelijke verbonden.
Soms houd ik mijn adem in,
wachtend tot het dag wordt,
en ik weer één ben met tijd en plaats,
in plaats van ’t ongeleide projectiel
te midden van mijn de talloze herinneringen,
Hedro 20260126
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Hedro | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 29 januari 2026 | ||
| Thema's: | ||