Ik tel de dagen, de uren, de voorraad op de plank,

maar voor dit alles voel ik nu geen enkel spoor van dank.

Vierentwintig jaar gebouwd aan een leven, aan een zaak,

terwijl ik nu pas besef hoe diep ik de kern uit het oog verloor, de essentie, de raak.

De muren komen dichterbij, de stilte is te luid,

ik zoek naar een ingang, een weg terug, een uit.

Wat ooit succes leek, voelt nu als een blok aan mijn been,

zonder jou aan mijn zijde voel ik me in deze muren alleen.

Ik ben veranderd, ik ben zachter, ik heb de rust gevonden,

ook al bloeden vanbinnen nog dagelijks de wonden.

Ik tel de stock, ik doe mijn plicht, ik hou me staande in de strijd,

maar wat ik echt tellen wil, is de liefde en de tijd.