Zwijgen
Het zwijgen
verandering verdwenen door niet te spreken
steeds weer de zelfde gedachten
terwijl de geluiden hetzelfde bleven
had de tijd erg lang nodig om te wachten
dus ging het verder maar wist niet te krijgen
verloor de wegen en straten uit het oog
om van sloten en rivieren maar te zwijgen
want het liep steeds weer in een boog
wachtend op de roep van de zekerheid
tot dienstbaarheid verleid genomen
​​​tijd verlangde het naar tederheid
welke ontvangen werd en gekomen
verandering verdwenen door niet te spreken
steeds weer de zelfde gedachten
terwijl de geluiden hetzelfde bleven
had de tijd erg lang nodig om te wachten
dus ging het verder maar wist niet te krijgen
verloor de wegen en straten uit het oog
om van sloten en rivieren maar te zwijgen
want het liep steeds weer in een boog
wachtend op de roep van de zekerheid
tot dienstbaarheid verleid genomen
​​​tijd verlangde het naar tederheid
welke ontvangen werd en gekomen
Reacties op dit gedicht
| september: | Vrijdag, februari 06, 2026 18:53 |
| Bijzonder gedicht Jacobius. Mooi. | |
| Dirk Hermans: | Vrijdag, februari 06, 2026 16:15 |
| Sterk verwoord goed gebracht moeilijk om te lezen | |
Over dit gedicht
| Auteur: Jacobius | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 06 februari 2026 | ||
| Thema's: | ||