Durven stilstaan

Ik moet vooruit, ik moet maar gaan,

geen ruimte om echt stil te staan.

Mijn lijf moet volgen, strak in pas,

alsof het nooit iets anders was.

Geen tijd om rustig te voelen wat leeft,

geen tijd voor wat mijn binnenste geeft.

Geen ruimte om dieper af te dalen,

om in mijn eigen zijn te verdwalen.

Ik weet niet meer hoe dat moet,

want alles voelt te rauw, te goed.

Ik voel te veel en toch zo leeg,

ik weet niet eens meer wat er bewoog.

Het is een storm hier in mijn hoofd,

die orde eist en rust belooft.

Maar mijn lijf, dat moe en klein,

wil niet steeds de drager zijn.

Mijn hoofd wil grip, wil controle houden,

wil bouwen, duwen, blijven vouwen.

Mijn lijf voelt spanning, zwaar en stug,

het fluistert zacht: “Ga eens terug.”

Mijn hoofd wil alles snel verklaren,

problemen vangen, vast bewaren.

Maar mijn lijf zegt: “Niet zo vlug,

ik wil vertragen, stap terug.”

Hoofd en lijf niet meer één geheel,

ze spreken anders, dat scheelt veel.

Waar mijn lijf hard schreeuwt om tijd,

loop ik maar door in strijd.

Maar ergens weet ik, diep vanbinnen,

dat ik opnieuw mag gaan beginnen.

Om hoofd en hart weer te verstaan,

en samen verderop te gaan.

Om lichaam, geest weer te verbinden,

de zachtheid in mezelf te vinden.

Tot rust weer landt in wie ik ben,

en ik mezelf weer écht herken.