De natuur fluistert stil en zacht,

de vogels zingen in de vroege pracht.

De geur van bloesem neemt mij mee,

tot kleuren dansen voor mijn oog, zo teer als lentesnee.

Mijn aandacht dwaalt, mijn denken rust,

gevangen in de lente en haar lust.

Zoveel indrukken, puur en fijn,

die tonen hoe mooi het leven kan zijn.

Zelfs als de lucht wat donker lijkt,

blijft ergens kleur die door het duister kijkt.

Een glans die zachtjes in mij gloeit,

als hoop die tussen wolken bloeit.

De lente is het seizoen dat mij raakt,

dat al mijn zintuigen wakker maakt.

Het brengt mij terug naar hier en nu,

naar al haar schoonheid, fris en puur.

Even vervagen zorgen en pijn,

de wereld lijkt milder te zijn.

De natuur verbindt, ze fluistert hoop,

als een stille, troostende levensloop.

Hoop dat na regen de zon weer lacht,

dat na de nacht het licht weer wacht.

Dat na de stilte leven ontwaakt,

en tijd weer zacht zijn stappen maakt.

Want tijd staat nooit voorgoed stil,

maar vertraagt soms — als de wereld dat wil.