Zoekend
Ik ben en blijf een dromer, geweven uit wat licht,
met sterren aan de hemel als mijn hoogste vergezicht.
Ik adem de betovering van deze weidse sterrenpracht,
waar mijn dromen kunnen schuilen in de luwte van de nacht.
Zo zoek ik naar de warmte, op wegen stil en ver,
waar elke stap mij kan leiden naar misschien die ene ster.
Daar, tussen de schaduw en dat gouden moment,
is er de rust die enkel de dromer echt herkent.
Deze rust vindt zijn anker, voorbij de sterrenpracht,
als ik de blik ontmoet, die mijn eigen blik verwacht.
Een hand zomaar op mijn schouder, zo breekbaar en zo zacht,
net als dat lieve woord, dat mijn dromen leven geeft en kracht
met sterren aan de hemel als mijn hoogste vergezicht.
Ik adem de betovering van deze weidse sterrenpracht,
waar mijn dromen kunnen schuilen in de luwte van de nacht.
Zo zoek ik naar de warmte, op wegen stil en ver,
waar elke stap mij kan leiden naar misschien die ene ster.
Daar, tussen de schaduw en dat gouden moment,
is er de rust die enkel de dromer echt herkent.
Deze rust vindt zijn anker, voorbij de sterrenpracht,
als ik de blik ontmoet, die mijn eigen blik verwacht.
Een hand zomaar op mijn schouder, zo breekbaar en zo zacht,
net als dat lieve woord, dat mijn dromen leven geeft en kracht
Reacties op dit gedicht
| Compostje: | Donderdag, maart 12, 2026 09:30 |
| Graag gelezen al heb ik last met het lezen van zulke kleine lettertjes alsook door zwarte letters op de achtergrondkleur :) Dit is geen kritiek hoor en misschien ben ik wel de enige maar wou het gewoon even aangeven. |
|
