nieuwe aarde

- voor het prille kind -
- dat het al begint -

‘neem het waar,
wijd is de wereld,
waar het altijd waait
en alles om elkaar heen
draait, toevallig zo bedoeld.
hoe zouden wij geschapen zijn?
wat is daar dan de schepping van?’

en het woord op de wind vindt er het kind.
af stapt het van zijn step en zegt: ‘dat weet ik
al hoor, ik doe het jou wel voor.’ en hij pakt
de schop, maar nee deze past hem niet.

beter neemt hij zijn eigen schepje
en graaft, tot hij in het donker
ziet. ‘daar zoekt het zaadje
naar licht op zijn gezicht,
verstoppertje spelen,
dat ken je toch wel?’

en zijn emmertje
vol met golfjes
blaast hij aan,
giet hij over
zijn plekjes
‘ontdek je’.

schepping
is een nachtje
vol verwachting
slapen. wie weet
nu nog niets te zien
eentje of tweetjes erbij.
wat er mag komen dromen.
‘sliep je niet?’ heb je toe maar
schaapjes geteld, tot morgen
gezegd?’ het doet hem
genoeglijk alvast
goed.

(Jes. 65:17)