Transformatie

Zoals de lente stil ontluikt,

nieuw leven zachtjes in zich ruikt,

zo groei ik mee, stap voor stap vrij,

naar wie ik ben, dicht bij mij.

Naar authenticiteit, mijn ware kern,

niet ver gezocht, maar helder en intern,

gewoon bestaan, zonder schijn,

alleen nog durven echt te zijn.

In een wereld waar men zoveel moet,

waar men de norm voor ons bepaalt voorgoed,

wil ik mij niet langer wringen klein,

tot iets wat ik nooit echt kan zijn.

Ik ben rechtuit, ik draai niet rond,

ik spreek mijn waarheid, ongezond of gezond,

ik ben luid, aanwezig, soms wat grof,

en ja, misschien een tikkeltje lomp.

Maar onder die zichtbare, ruwe laag,

schuilt meer dan men ooit zag,

ik handel vanuit mijn diepste kern,

waar echtheid leeft, stil en intern.

Puur en oprecht in wat ik doe,

met goede intenties steeds ernaartoe,

geen masker meer, geen valse schijn,

alleen nog durven mezelf te zijn.

Ik hoef niet te passen in die norm,

want zeg me, wat is dat, die vorm?

Is “normaal” niet slechts een klein domein,

terwijl wij allen uniek mogen zijn?

Zijn we niet anders, stuk voor stuk,

elk met een eigen pad, eigen geluk?

Zoekend naar warmte, naar een band,

naar echte verbinding, hand in hand.

In deze wereld vol oordeel en strijd,

zijn wij het niet, die oordelen wijd?

Zijn wij het niet, hard en snel,

voor onszelf nog het meest fel?

Als we verlangen naar een wereld die heelt,

waar echtheid leeft en schoonheid deelt,

waar we zien wat er al is,

en dankbaar zijn voor wat er wél is—

Waar we niet jagen naar altijd meer,

maar rust hervinden, keer op keer,

begint de weg, hoe klein ook zelf,

niet buiten ons, maar in onszelf.