Soms krijg je meer dan je kunt verduren,

en voelt het leven even zwaar en guur.

Zo vaak heb je niets zelf in de hand,

en sta je zoekend aan de rand.

Toch blijft er altijd, hoe dan ook,

een kans om verder te gaan — al voelt het soms als een brok.

Een ongeluk schuilt in een klein hoekje stil,

en brengt zelden wat je eigenlijk wil.

Leuk is het niet, dat staat vast,

het drukt je neer als een onverwachte last.

Maar geef je over aan een donkere spiraal,

dan maak je het zelf alleen maar zwaarder — keer op keer, keermaal.

Dus kies ik nu voor een zachte pauze, een time-out klein,

een moment om gewoon even te zijn.

Met een boek in mijn hand, of zon op mijn gezicht,

even niets moeten — alleen maar licht.

De wereld vertraagt, mijn adem wordt vrij,

en voor heel even is het genoeg, alleen ik en mij.

Misschien is dit wel een teken, heel zacht en klein,

om wat liever voor mezelf te zijn.

Om rustiger te lopen, niet steeds maar door,

en beter te luisteren naar wat mijn lichaam hoor.

Want diep vanbinnen weet het al lang,

wat goed is voor mij — stil, maar niet bang.

In alles wat komt, hoe zwaar het ook lijkt,

schuilt een les die je zachtjes bereikt.

Over vallen en opstaan, over kracht en pijn,

over hoe zwaar en toch mooi het leven kan zijn.

De kunst is te kijken met hoopvolle bril,

het glas halfvol te zien — omdat je dat wil.

En telkens weer, na storm en strijd,

vind je jezelf terug — sterker dan ooit, met de tijd.