Devoon
welke weg kent geen vertakkingen
het pad, het spoor is van einde ontdaan
adem stokt en verstijft als hemelgewas
precies zoals eerder beschreven
er gloort een tijd met vissen op het droge
hun land uit mist gehouwen
dit staat naast een woord, zij aan zij
te betreden met een tijdperk als voorjaar
vrij van orde en toestand
om aldus het boek terug te lezen
om te herhalen, vaker en devoot
-voor wie zich niet laat zich afschrikken
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Iniduo |  
|
|
| Gecontroleerd door: Iniduo | ||
| Gepubliceerd op: 11 mei 2026 | ||
| Thema's: | ||