Digibesitas

Mijn duim zit vast aan het scherm,
mijn brein zegt TikTok, ocherm.
Een appje voelt als sport,
vaak met afkortingen, dus erg kort.

Ik scrol tot diep in de nacht,
zo lang dat had ik zelf niet verwacht.
Van Whatsapp naar Telegram,
vergeet ik vaak ook nog mijn boterham.

De laptopbatterij meldt vijf procent,
vlug aan de stroom voor je offline bent.
Nog even wat Netflixen op de tv,
hoe lang, ik heb echt geen idee.

Mijn smartwatch geeft een piep,
misschien omdat ik te veel zit en niet liep.
Ik tel m’n likes als was het geld,
dat is het belangrijkste in mijn wereld.

Dus trek nu snel die stekker eruit,
en hoor weer eens een vogelgeluid.
Digibesitas is echt wel te genezen,
zonder dat alles kun je er ook wel wezen.