Foto’s die langzaam verdwijnen
Door dwarrelend stoffig licht
Contouren en lijnen
Als halo’s op jouw gezicht
Verstilde momenten
Talrijk in hun lijst
Verleden in kleine fragmenten
Door de tijd verstoft of gepolijst
Deze kamer als tijdscapsule gebleven
De boeken die nog steeds zo staan
Duizenden woorden staan geschreven
Over tijd die moest komen en tijd die moest gaan
Hoeveel had ik willen geven
Om terug naar die momenten te gaan
De keren waarna ik wist dat leven
Gedistilleerd is in momenten van bestaan
Nu zeil ik over die zee
Over de golfslag van herinnering
Sommigen kunnen alleen daar nog met mij mee
En zijn gegaan waar ik nog niet ging
Ik ruik de geuren van de papierenbladen
En voel de textuur op mijn huid
Ze weten mijn hart en hoofd vol te laden
Dragen mij ertussenuit
Naar een wereld onbereikbaar
Voor wie niet mij is geweest
Dankbaarheid is breekbaar
Op het einde van het feest