Wil je erover praten?

Nee.
Ik wil niet praten.

Ik wil roepen.
Schreeuwen tot mijn stem breekt tegen de muren van mijn borstkas.
Ik wil mijn huid van mijn lichaam trekken,
laag voor laag,
zodat ik eindelijk kan loslaten
wat nooit van mij was om te dragen.

Hoe laat je tranen vallen
wanneer je weet
dat ze nooit meer zullen stoppen?

Tik. Tik.

Op dezelfde vloer
waarop jij mij achterliet.

Figuurlijk.

Letterlijk.

Hoe vertel je dat de man
die mijn lichaam bedekte met rijen kusjes,
ook rijen blauwe plekken achterliet?

Hoe leg je uit
dat tederheid en angst
dezelfde handen droegen?

Want dit was liefde, toch?

Zo werd het mij verteld.

Hoe vertel je dat de persoon
voor wie je alles zou opgeven,
die zegt dat jij zijn hele wereld bent,
je tegelijk laat voelen
alsof je niet eens verdient
om in die wereld te bestaan?

Nee.

Ik wil niet praten.

Ik wil vergeten.

Ik wil niet beseffen
dat zijn wereld blijft draaien,
alsof ik er nooit deel van uitmaakte.

Dat er geen spijt komt.

Omdat er misschien nooit liefde was,
alleen de schaduw ervan.

Dus zit ik in stilte.

Met vragen die nergens landen.

En ik vraag me af
hoe iemand
voor wie ik niets beteken,

nog steeds

alles voor mij kan zijn.