De Houten Bank

Langs het kronkelend pad, verborgen in het groen,
daar staat een oude bank, die alles heeft gezien.
Met knoestige armen, uitgestrekt en wijd,
biedt zij rust aan wandelaars, die even uit de sleur zijn.

Met fluisterende bladeren als haar zachte stem,
vertelt ze verhalen van wandelaars, als een waardevolle schat.
Haar rug leunt tegen de stammen, stevig en trouw,
verlangend naar gezelschap, dag in en dag uit.

Onder haar voeten, mos zacht als een tapijt,
waar paddenstoelen groeien in hun stille strijd.
De zon werpt haar schaduwen als een tedere kus,
terwijl de bank zucht van geluk, in de avondstilte.

Ze herinnert zich de kinderen, spelend in de buurt,
de oude man die zijn gedachten stuurde.
De geliefden die fluisterden, met hoop in hun hart,
en de vogels die zongen, als een kunstzinnig kwartet.

In de winter draagt ze een mantel van sneeuw,
maar zelfs dan biedt ze warmte, als een trouwe leeuw.
Ze droomt van de lente, met bloemen in bloei,
en het geluid van de beek, die zachtjes voorbij stroomde.

Dus als je haar passeert, neem een moment van je tijd,
luister naar haar verhalen, die de wind met zich mee voert.
De houten bank, langs het pad, in het bos zo diep,
is een plek die je lief moet zijn, een herinnering om te koesteren.

Claire Vanfleteren ©